sábado, 23 de enero de 2016

SESIÓN 26X: LA NEBLINA DEL AYER, LEONARDO PADURA, 2005


Un libro que convenceu, sen reservas, a todos os membros do club. Interesou o tipo de narrador, os espazos recreados, o xogo temporal, o estilo, a riqueza lingüística, a prosa fluída, as durísimas descricións dos barrios baixos, os personaxes (a propia Habana como personaxe, a biblioteca como protagonista…) Unha historia contada cun trasfondo crítico, onde pasean almas perdidas, ilusións perdidas, que se refuxian no valor da amistade, nas reunións para comer, beber e añorar, na idea de compartir. O fracaso das grandes utopías, a visión de Cuba desde dentro e a relación con outras obras/autores foron outros dos puntos tratados nesta sesión. 

Leonardo Padura, discurso nos Premios Princesa de Asturias 2015

“Aquí estoy y vengo de Cuba. Aunque más que de Cuba, debo precisar que vengo de un barrio de la periferia habanera llamado Mantilla. Allí vivo y escribo, en la misma casa donde nací. En ese barrio plebeyo y bullicioso que brotó a la vera del Camino Real también nacieron mi padre, mi abuelo, quizás incluso hasta mi tatarabuelo Padura”.
Así empezaba o seu discurso Leonardo Padura nos Premios Princesa de Asturias 2015 (o discurso, a partir do 1.30 min). Ser cubano, ser escritor, as súas tres patrias (“En realidad, tengo tres patrias: Cuba, mi lengua y el trabajo”), a formación, a gratitude, a relación con España e o seu personaxe Mario Conde (desde o min. 9.40) artellaron este discurso que nos achega á figura do autor de La neblina del ayer. 
Detalles sobre o autor e o seu pensamento (quen é, como empezou, Mario Conde, a literatura cubana), podemos encontralos nunha entrevista do ano 2006, en Havana Cultura (“Una ventana a la creatividad contemporánea de Cuba”).


"Aquí estoy y vengo de Cuba". Un autor que se presenta así debe ter a oportunidade de explicar por que "Cuba se merece vivir mejor", e así o fai nunha recente entrevista (EL PAÍS, 12-2-2015) na que achega o seu puunto de vista sobre o estalinismo, o modelo económico cubano, a entronización da burocracia e as reformas actuais no seu país.  

Cuba, "La Cuba que ya cuenta el cambio", Babelia, EL PAÍS (27-12-14), onde -vid. artigo citado- "La literatura va por delante de la política (...). Muchos escritores exponen sin miedo su visión crítica del país y retratan el desencanto de su generación". Entre eles, por suposto, Padura.

En La neblina del ayer a trama desenvólvese nesa Cuba actual; no recordo, a Cuba de finais dos 50. Polos barrios da Habana pasea Mario Conde entre libros antigos coa música de fondo dun bolero que o leva a buscar en "la neblina del ayer". 


Unha biblioteca (a da familia Montes de Oca) con edicións únicas de libros antigos:

Los Ingenios, colección de vistas de los principales ingenios de azúcar de la Isla de Cuba (1857)
Litografías iluminadas a man

Un bolero (en realidade, dous, "Vete de mí" e "Me recordarás"). Olga Guillot interpreta o bolero que dá título á novela (a gravación é, precisamente, de 1959): 

Yo, que ya he luchado contra toda la maldad
tengo las manos tan deshechas de apretar
que no te puedo sujetar
Vete de mí
Será en tu vida lo mejor de la neblina del ayer
cuando me llegues a olvidar
como es mejor el verso aquel
que no podemos recordar. 




Bolero versionado por moitos intérpretes, entre eles Bebo Valdés e Diego El Cigala, Bola de Nieve, Caetano Veloso e Bunbury. 

Un bolero -na voz de Violeta del Río- que une na novela dous tempos, o pasado (ano 1959) e o presente de Mario Conde. Ese pasado (La Habana, 1959) aparece recreado en escenas de El Padrino II (p.e. a despedida de Batista na festa de Ano Novo de 1959),  La ciudad perdida (Andy García, 2005), Habana (1990, Sydney Pollack)...

Entramos xa no libro da sesión de hoxe. Opinións sobre a obra en:

El Cultural, El Mundo, 28-7-2005.


Babelia, EL PAÍS, 28-8-2005.

Lecturalia.


Proximamente, veremos a Mario Conde (Jorge Perugorría) en cine e miniserie televisiva: 

"Perugorría y la soledad de Conde", El Mundo, 19-10-15, con videoblog da rodaxe de Vientos de cuaresma.


domingo, 13 de diciembre de 2015

SESIÓN 15D: DESGRACIA / DESHONRA. COETZEE (1999).



WEB OFICIAL DA PELÍCULA


“Solitary refinement”. J.M. Coetzee: A life in writing, The Sydney Morning Herald, 2012.
“Characters in his novels often reveal their power not through communication, but through silence”.




“
Sudáfrica: Cape Town

1940
Primeiros anos.
“The instability of a father whose alcoholism and dishonesty prevented him from practising law”. De “Solitary refinement”.
Etapa universitaria.
Licencouse Matemáticas e Inglés na Universidade de Cape Town.
Inglaterra: Londres
1962
Progamador informático de IBM.
EEUU
1965-1969
Universidade de Texas (Austin). Estudos de doutoramento.
1969: Doutorouse en lingüística computacional. Tese: análise computarizado da obra de Samuel Beckett.
1968-1983
Universidade de Búfalo.
Profesor de Lingua e Literatura Inglesas.
Nacen os seus fillos, Gisella e Nicolas. Gisella, epilepsia e depresión. Nicolas morre ao caer por unha fiestra.
Participación nas protestas á Guerra de Vietnam: arresto; deixa EEUU e volve a Sudáfrica.
Coetzee: ''In the six years I spent continuously in the US I never ceased to feel like a stranger'', en “Solitary refinement”.

Sudáfrica:
Cape Town
1984
a 2002
Profesor na Universidade de Cape Town ata a súa xubilación (2002).
Australia: Adelaida
Actualidade

Investigador no Departamento de Inglés da Universidade de Adelaida (Australia).



Algúns enlaces de interese: 


“Me gusta mucho J.M. Coetzee. Me gusta su manera de escribir y su manera de ser escritor, esa reserva, esa falta de pomposidad que ha mantenido incluso después del Nobel. Me da envidia su estilo tan austero y flexible, que a veces tiene algo como de neutro enunciado, de exasperante aridez: la aridez que puede haber en las almas y en las vidas de las personas, y en esos paisajes de Sudáfrica y de Australia contra los cuales uno imagina que resalta su figura solitaria como la de un eremita en un desierto. Coetzee ha adoptado valerosas posiciones públicas, pero no tiene nada de personaje público. Se ha comprometido abiertamente -contra el apartheid, contra la corrupción en su país de origen- y a la vez parece tan refractario a la política como a la retórica. Ha escrito ensayos generosos y lúcidos sobre otros escritores. Es un novelista de resonancia universal y a la vez es un hombre que vive en privado y que no alza la voz, porque un escritor de verdad nunca habla a gritos, ni por megafonía, ni se dirige a multitudes, sino a cada persona, una por una, a cada lector, en el tono de una conversación confidencial. Disgrace es una de las grandes novelas contemporáneas, estoy seguro, las que resumen un tiempo en la peripecia de unas vidas”.
“Duque de Deshonra”, por Javier Marías. EL PAÍS (2003): 
“Pero el profesor Coetzee contestó, desde la Universidad de Ciudad del Cabo (ahora vive en Australia), con una nota de agradecimiento de lo más cortés, y eligió llamarse en Redonda "Duke of Deshonra". "Aunque soy consciente", escribió, "tanto de la denotación como de las connotaciones de la palabra española 'deshonra', y a menos que usted considere que con ello trato a la compañía de Duques demasiado a la ligera, me adheriré a ese título, que me parece adecuadamente quijotesco".


“¿De qué hablan dos escritores cuando nadie los mira? ¿Qué cuentan cuando no trabajan en sus libros? ¿Cómo forjan una amistad hasta el hueso, viviendo en dos ciudades tan distantes como Nueva York y Adelaida?”.

“Publicitado como un diálogo, el encuentro fue en realidad una lectura compartida de una exquisita selección de las cartas que ambos autores cruzaron entre 2008 y 2011, publicadas en Aquí y ahora (Anagrama & Mondadori). Y comprobó que conversan por escrito sobre preocupaciones tan variopintas como fieles a sus obsesiones literarias”.


“Milimétricamente atildado, profesor de literatura, abstemio, vegetariano, tímido profesional, ganador de varios premios Booker y del Nobel en 2003, autor de doce novelas, entre ellas las memorables Vida y obra de Michel K y Desgracia, Coetzee es un académico a la vieja usanza, que eligió Australia para vivir en 2002. Auster, en cambio, “tiene calle”, como se dice aquí. Luce sus excesos: el tabaco fumado, el alcohol disfrutado y la leyenda de haber sido marino en un barco petrolero y poeta hambreado en París, sobreviviendo de traducciones, allá por los 70. Leído en más de 40 idiomas, conoce el periodismo, ha trabajado para cine y filmado él mismo. Coetzee (Ciudad del Cabo, 1940) rara vez concede entrevistas y casi siempre por escrito. Auster (New Jersey, 1947) las da, aunque luego, confiesa, no recuerda lo que dice en ellas”.  
Vídeo do encontro.

As lecturas de Coetzee:


Coetzee: "He leído Don Quijote, la novela más importante de todos los tiempos, una y otra vez, como debe hacer todo novelista serio, porque contiene infinitas lecciones. En cuanto a la novela española contemporánea, Javier Marías es el único autor cuya obra conozco bien, uno de los mejores novelistas europeos de hoy, en mi opinión, y con una técnica magnífica".
Premios:



Tras a sesión do club, coincidimos:

Unha novela que hai que ler, sen reservas.

Nela non hai dúas lecturas idénticas, e aí reside un dos seus múltiples valores.

Non imos entrar na historia (temas), nin no estilo, nin no narrador (voz/punto de vista), nin nos personaxes, nin nos diálogos... Non, non imos entrar, porque xa o dixemos antes:
Hai que lela. Sen máis. Cadaquén fará a súa lectura, a súa interpretación: O texto fala por si só. 








lunes, 30 de noviembre de 2015

LIBROS DO CLUB DE LECTURA: PROPOSTA PARA 2016

Revisadas as suxestións dos membros do club, estes foron os resultados: 
Padura: 9 votos. Modiano: 6. Auster e Carrasco: 5. Roth: 3. Vargas Llosa, Virgina Woolf, Kundera e Boris Vian: 2 votos. McEwan, Vasconcelos e Delibes: 1 voto.

En consecuencia, se están dispoñibles na Biblioteca de Galicia, leremos:


Xaneiro
Padura (Premio Princesa de Asturias 2015): La neblina del ayer. 

Febreiro
Modiano (Premio Nobel 2014): Calle de las tiendas oscuras, Premio Goncourt 1978. 

Marzo

Abril



Os argumentos (Lecturalia) están nos enlaces de cada obra.

Para maio e xuño decidimos de novo. Incluíremos os que seguiron neste ranking de votacións (grupo 1) e os dos grupos 2 e 3 (poden revisarse todos neste enlace).

·         

lunes, 23 de noviembre de 2015

24N: EÇA DE QUEIROZ, O CRIME DO PADRE AMARO


FUNDACIÓN EÇA DE QUEIROZ

A obra de Eça de Queiroz e Valle-Inclán: as traducións / as relacións intertextuais.

Varias novelas decimonónicas: La conquête de Plassans, La faute de l’ abbé Mouret, O crime do Padre Amaro, Tormento, La Regenta.


En cine:

https://www.youtube.com/results?q=o+crime+do+padre+amaro&sm=1&app=desktop

Versión 2002: http://www.filmaffinity.com/es/film596092.html



Unha obra que deu moito de si na reunión do club. O control, o machismo, o amor-dominio-obsesión, o anticlericalismo do XIX, as relacións de poder, o determinismo, a atmósfera opresiva, asfixiante, dun grupo social...
Novela psicolóxica? Realismo ou naturalismo? Estudo sociolóxico? Ou todo á vez? O padre Natario, Amelia, o padre Amaro, o médico, as beatas, o Libaninho, Totó... Todos eles nunha novela que é un clásico da literatura portuguesa.

domingo, 8 de noviembre de 2015

LIBROS DA BIBLIOTECA DE GALICIA

Na sesión do 24 de novembro comentaremos El crimen del padre Amaro e entregaremos o libro do mes de decembro:

Desgracia, Coetzee
Premio Nobel de Literatura 2003

Esta obra era unha das que se propuxeron  na reunión do 27 de outubro (vid. a relación na entrada anterior). 

Tras revisar o catálogo da Biblioteca de Galicia, establecemos tres grupos:
  1. Obras ou autores propostos polos membros do club de lectura do Sofía.
  2. Obras non citadas, pero que poden ser válidas para o club (pola temática e extensión).
  3. Outras novelas que tamén poderían interesar.
Podemos ir mirando o argumento das obras nos enlaces correspondentes, a fin de seleccionar aquelas que respondan aos nosos intereses.

Grupo 1: Obras (ou autores) propostos polos membros do club de lectura.



Grupo 2: Obras non citadas, pero válidas para o club (pola temática e extensión).


Grupo 3: Outras novelas da Biblioteca de Galicia que tamén poderían interesar.
  • Antunes Lobo: Esplendor de Portugal. 424 páxinas.
  • Carpentier: El siglo de las luces, 416.
  • Chandler: El largo adiós, 448.
  • Chirbes: En la orilla, 440.
  • Grandes, Almudena: El corazón helado, 936.
  • Mankell: La quinta mujer, 640.
  • Moravia: La romana, 502.
  • Némirovsky: Suite francesa. 480.
  • Piñón, Nélida: La república de los sueños. 768.
  • Saramago: Memorial del convento. 472.
  • Steinbeck: Las uvas de la ira. 688.
  • Zweig: La impaciencia del corazón. 472.