"La dignidad surge en cada esquina. Solo hay que verla, es como la belleza o el arte, y consiste en ser capaz de mantener la postura después de sufrir las inclemencias de la vida. Eso me interesa muchísimo, y quiero ser capaz de dirigir mi vida en esa dirección. Ser capaz de mantener la postura, de ser esa persona que en el metro, cuando alguien está siendo agredido, interviene”. J. Carrasco, en El PAÍS, 5-8-2013.Entrevistas nas que o autor comenta aspectos da súa novela Intemperie: ABC Cultural (22-01-2013), La Vanguardia (17-2-14), El PAÍS, 5-8-2013.“Es curioso, es algo que empieza a perseguirme. No lo dije en el sentido formal, sino en el temático. Me interesan los temas de peso humano. Y esos tienden a ser milenarios, vienen desde la literatura arcaica y nos siguen interesando. Mi foco está ahí. En temas que considero trascendentes. Es mi forma de entender la vida. La relación del habitante de una ciudad con el teléfono móvil en 2013, por ejemplo, me parece algo más mutable, y por eso menos interesante”. EL PAÍS, 1-2-2013."Me apetece mucho ver cómo se va a transformar ese silencio e introspección en imágenes; ver cómo se solucionan los pocos elementos que hay en el texto". Carrasco sobre a prevista adaptación ao cine de Intemperie (vid. enlace 1, ABC e enlace 2, 20 minutos).Recepción de Intemperie. No seu momento a mellor novela do 2013 para os lectores de EL PAÍS e libro do ano 2013 para os libreiros de Madrid. Vid. tamén opinións en Lecturalia, Encuentros con las letras e repercusión da novela na Feira de Francfort.Carrasco e os seus contemporáneos en “Las voces de la nueva realidad”, El PAÍS, 23-5-2015; “La literatura vuelve al campo”, La Vanguardia, 20-8-14.Entrevistas recentes a Carrasco: El Cultural, 12-2-2016; Página Dos, 20-2-2016.
para ex-alumnos, nais, pais e profes (non existen os ex-profes) que queiran pasar un bo rato poñendo a súa paixón pola lectura como excusa
domingo, 24 de abril de 2016
26A: INTEMPERIE, JESÚS CARRASCO, 2013
miércoles, 6 de abril de 2016
KALI FERRÁNDEZ GAÑA O PREMIO GLORIA FUERTES DE POESÍA
![]() |
| Kali Ferrández, gañadora do XVII Premio Gloria Fuertes (Imaxe La Voz de Galicia) |
O xurado, formado por Ana Rossetti, Javier Lostalé e Marta Porpetta, acordou por unanimidade premiar a súa obra Godot nunca lo dijo.
Di Kali na entrevista publicada hoxe en La Voz de Galicia:-En mi casa aprendí a amar la cultura. Y también aprendí la cultura del amor. Cosas que en el mundo no puede quitarte nadie...-Una manera de existir...-Sí. Un modo de vivir muy vinculado a todo lo poético y a lo espiritual. Eso lo adquirí de mi padre, y también de mi madre.
Si, efectivamente: Kali Ferrández é filla de Guillermo Ferrández, profesor de LLC no IES Sofía Casanova e membro do noso club de lectura. Parabéns a Kali, a Guillermo e ao resto da familia, non só polo premio, senón tamén polo que se intúe ao ler as palabras de Kali.
Non deixedes de ler a entrevista citada:
Godot nunca lo dijo será publicado pola editorial Torremozas. Avisaremos.
jueves, 24 de marzo de 2016
29M: EL GRAN GATSBY, F. SCOTT FITZGERALD, 1925
GATSBY EN CINE: TRES ADAPTACIÓNS
Alan Ladd, Gatsby en 1949 (Elliott Nugent)
R. Redford, Gatsby en 1974 (Jack Clayton, guión de Francis Ford Coppola)
Leonardo di Caprio, Gatsby en 2013 (Baz Luhrmann)
NA PRENSA:
NA PRENSA:
Neste artigo de Andrés Ibáñez (ABC, 12-5-13), o fracaso de Gatsby, o fracaso da xuventude, a luz verde, o ton épico, os mitos, os ollos do doutor D.J. Eckleburg, a “era do jazz”, as palabras máis utilizadas na novela, temas, frases e o brillo, “o decadente brillo da feliz Arcadia americana”:
"Pero pocas veces una figura individual ha simbolizado con tanta intensidad una época.
Rubio, atractivo, brillante, surgido del mundo arcádico de las grandes universidades americanas, es el joven dorado, la gran promesa, que se une a la «top girl», Zelda Sayre para alcanzar una vida de lujo, fiestas, alcohol, automóviles, villas en la Riviera y música de jazz. Es la época de la velocidad, el comienzo del frenético siglo XX, en el que todo debía estar dominado por una plástica claridad. Sin embargo, las cosas no van tan bien como debieran. A Zelda se le diagnostica esquizofrenia, y pasará el resto de su vida en instituciones psiquiátricas (...) Gertrude Stein le dice a Hemingway que son «una generación perdida», y ninguna carrera individual parece tan perdida como la de Fitzgerald. Los problemas financieros se acumulan, y se dedica a escribir relatos breves, pero no lo hace por vocación ni por necesidad estética, sino por dinero. Luego intenta el éxito en Hollywood. El alcohol hará el resto (...). A. Ibáñez, "El decadente brillo de la feliz Arcadia americana" (artigo citado).
"Pero pocas veces una figura individual ha simbolizado con tanta intensidad una época.
Rubio, atractivo, brillante, surgido del mundo arcádico de las grandes universidades americanas, es el joven dorado, la gran promesa, que se une a la «top girl», Zelda Sayre para alcanzar una vida de lujo, fiestas, alcohol, automóviles, villas en la Riviera y música de jazz. Es la época de la velocidad, el comienzo del frenético siglo XX, en el que todo debía estar dominado por una plástica claridad. Sin embargo, las cosas no van tan bien como debieran. A Zelda se le diagnostica esquizofrenia, y pasará el resto de su vida en instituciones psiquiátricas (...) Gertrude Stein le dice a Hemingway que son «una generación perdida», y ninguna carrera individual parece tan perdida como la de Fitzgerald. Los problemas financieros se acumulan, y se dedica a escribir relatos breves, pero no lo hace por vocación ni por necesidad estética, sino por dinero. Luego intenta el éxito en Hollywood. El alcohol hará el resto (...). A. Ibáñez, "El decadente brillo de la feliz Arcadia americana" (artigo citado).
RECEPCIÓN (cartas de T.S. Eliot, Edith Wharton, Gertrude Stein).
domingo, 21 de febrero de 2016
SESIÓN 1M: CALLE DE LAS TIENDAS OSCURAS, PATRICK MODIANO, 1978
![]() |
"Patrick Modiano, Nobel de Literatura 2014. Memoria, olvido, identidad y culpa" |
A obra que nos ocupa, Calle de las tiendas oscuras, premio Goncourt 1978, mereceu opinións e/ou reseñas en El Cultural (2009), Lecturalia, Quelibroleo.com, La librería de Javier (blog, 2009), Leer sin prisa (blog, 2011), El placer de la lectura (blog, 2014), Encuentros con las letras (2016) (mesmo ¿Por qué me gusta tanto Calle de las Tiendas Oscuras, de Patrick Modiano?” (Mundiario, 2014). Vid. enlaces. Habería moitas máis referencias, quedámonos con estas polo momento.
Nacido en Boulogne-Billancourt en 1945, Modiano, fillo
dun descendente de xudeus italianos e dunha actriz belga -que se coñeceran e ocultaran durante a ocupación alemá de Francia- tivo unha infancia marcada pola continuas
ausencias dos pais e a temperá morte -aos 10 anos- do seu irmán. Rematou o
bacharelato e non iniciou estudos superiores; aos 23 anos, en 1968, publicou a
súa primeira novela e desde entón adicouse unicamente á escritura. A
través das palabras de Modiano (en entrevistas e declaracións a diferentes
diarios) podemos reconstruír a personalidade do autor e as claves da súa
narrativa. Vexamos algúns titulares e entremos nas súas declaracións a través dos enlaces: “Patrick Modiano: "El tiempo es destructor como un
bombardeo" (La Vanguardia,
2009); “Las obsesiones de Modiano”
(Babelia, 2009); 'Cuando
escribes, te escondes detrás del libro' (El Mundo, 2014); “Escribir es una actividad solitaria”, (ABC,
2014); “Estoy en una eterna huida hacia
delante” (Babelia,
2015); “Escribir es desagradable”. (El Mundo, 2015).
Distintos
críticos e autores reflexionaron sobre a súa obra. Traemos aquí “Modiano, instrucciones de uso” (Ernesto
Ayala, EL PAÍS, 2014); “Octubre Modiano” (Muñoz Molina, EL PAÍS, 2014); “¿Escribe el Nobel Patrick Modiano
siempre el mismo libro?” (Navarro / Fasce, Babelia, 2014); “Patrick Modiano: la clave”
(Luis Antonio de Villena, El
Mundo, 2015); “El mapa Modiano” (Jordi
Corominas, El Mundo, 2015); “Miniaturas Modiano” (Jordi Corominas, El Mundo, 2015) e “Sombras y luces en el París de Modiano”, reseña
de París-Modiano, en ABC Cultural, 2015.
Entre todos, seleccionamos un fragmento de "Octubre Modiano" (Muñoz Molina):
Entre todos, seleccionamos un fragmento de "Octubre Modiano" (Muñoz Molina):
"Ha dicho Modiano que si hubiera vivido en el siglo XIX, sus novelas habrían tratado de personajes y de cosas más sólidas. Pero el tiempo de su vida, ya desde antes de su nacimiento, ha sido el de las desapariciones y las demoliciones, una época en la que la palabra desaparecido dejó de ser un adjetivo para convertirse en sustantivo; en la que las guerras adquirieron la suficiente fuerza destructiva para que ciudades enteras pudieran desaparecer de la noche a la mañana".
O Nobel de Literatura 2014
foille concedido «Pola arte da memoria coa que
evocou os máis inalcanzables destinos humanos e descuberto o mundo da
ocupación». Peter Englund, o secretario permanente da Academia sueca, chamou a Modiano "un Marcel Proust do noso tempo", indicando que os seus traballos son "sempre variacións do mesmo, sobre a memoria, sobre a perda, sobre a identidade, sobre a busca". Vid. The New York Times, 9-10-2014.
Podemos ler información sobre este feito (Modiano, Nobel de Literatura 2014) nestes enlaces: EL PAÍS, El Cultural, El Mundo, ABC. O discurso do Nobel, en EL PAÍS e ABC.
O próximo libro que leremos no club será O gran Gatsby, de Francis Scott Fitzgerald (1925). Do París de Modiano á América dos "locos anos vinte". A sesión compartida terá lugar, probablemente, o 29 de marzo.
Podemos ler información sobre este feito (Modiano, Nobel de Literatura 2014) nestes enlaces: EL PAÍS, El Cultural, El Mundo, ABC. O discurso do Nobel, en EL PAÍS e ABC.
O próximo libro que leremos no club será O gran Gatsby, de Francis Scott Fitzgerald (1925). Do París de Modiano á América dos "locos anos vinte". A sesión compartida terá lugar, probablemente, o 29 de marzo.
sábado, 23 de enero de 2016
SESIÓN 26X: LA NEBLINA DEL AYER, LEONARDO PADURA, 2005
Un libro que convenceu, sen reservas, a todos os membros do
club. Interesou o tipo de narrador, os espazos recreados, o xogo temporal, o estilo,
a riqueza lingüística, a prosa fluída, as durísimas descricións dos barrios
baixos, os personaxes (a propia Habana como personaxe, a biblioteca como
protagonista…) Unha historia contada cun trasfondo crítico, onde pasean almas
perdidas, ilusións perdidas, que se refuxian no valor da amistade, nas
reunións para comer, beber e añorar, na idea de compartir. O fracaso das grandes
utopías, a visión de Cuba desde dentro e a relación con outras obras/autores foron
outros dos puntos tratados nesta sesión.
![]() |
| Leonardo Padura, discurso nos Premios Princesa de Asturias 2015 |
“Aquí estoy y vengo de Cuba. Aunque más que de Cuba, debo precisar que vengo de un barrio de la periferia habanera llamado Mantilla. Allí vivo y escribo, en la misma casa donde nací. En ese barrio plebeyo y bullicioso que brotó a la vera del Camino Real también nacieron mi padre, mi abuelo, quizás incluso hasta mi tatarabuelo Padura”.
Así empezaba o seu discurso Leonardo Padura nos Premios Princesa de Asturias 2015 (o
discurso, a partir do 1.30 min). Ser cubano, ser escritor, as súas tres patrias
(“En realidad, tengo tres patrias: Cuba, mi lengua y el trabajo”), a formación,
a gratitude, a relación con España e o seu personaxe Mario Conde (desde o min.
9.40) artellaron este discurso que nos achega á figura do autor de La
neblina del ayer.
Detalles sobre o autor e o seu
pensamento (quen é, como empezou, Mario Conde, a literatura cubana), podemos
encontralos nunha entrevista do ano 2006, en Havana Cultura (“Una
ventana a la creatividad contemporánea de Cuba”).
"Aquí estoy y vengo de Cuba".
Un autor que se presenta así debe ter a oportunidade de explicar por que "Cuba se merece
vivir mejor", e así o fai nunha recente entrevista (EL PAÍS, 12-2-2015) na que achega o seu puunto de vista sobre o estalinismo, o modelo económico cubano, a entronización da burocracia e as
reformas actuais no seu país.
Cuba,
"La Cuba que ya
cuenta el cambio", Babelia, EL PAÍS (27-12-14),
onde -vid. artigo citado- "La literatura va por
delante de la política (...). Muchos escritores exponen sin miedo su
visión crítica del país y retratan el desencanto de su generación". Entre eles, por suposto, Padura.
En La neblina del ayer a trama desenvólvese nesa Cuba actual; no recordo, a Cuba de finais dos 50. Polos barrios da Habana pasea Mario Conde entre libros antigos coa música de fondo dun bolero que o leva a buscar en "la neblina del ayer".
Unha biblioteca (a da familia Montes de Oca) con edicións únicas de libros antigos:
![]() |
| Los Ingenios, colección de vistas de los principales ingenios de azúcar de la Isla de Cuba (1857) Litografías iluminadas a man |
Un bolero (en realidade, dous, "Vete de mí" e "Me recordarás"). Olga Guillot interpreta o bolero que dá título á novela (a gravación é, precisamente, de 1959):
tengo las manos tan deshechas de apretar
que no te puedo sujetar
Vete de mí
Será en tu vida lo mejor de la neblina del ayer
cuando me llegues a olvidar
como es mejor el verso aquel
que no podemos recordar.
Bolero versionado por moitos intérpretes, entre eles Bebo Valdés e Diego El Cigala, Bola de Nieve, Caetano Veloso e
Bunbury.
Un bolero -na voz de Violeta del Río- que une na novela dous tempos, o pasado (ano 1959) e o presente de Mario Conde. Ese pasado (La Habana, 1959) aparece recreado en escenas de El Padrino II (p.e. a despedida de Batista na festa de Ano Novo de 1959), La ciudad perdida (Andy García, 2005), Habana (1990, Sydney Pollack)...
Un bolero -na voz de Violeta del Río- que une na novela dous tempos, o pasado (ano 1959) e o presente de Mario Conde. Ese pasado (La Habana, 1959) aparece recreado en escenas de El Padrino II (p.e. a despedida de Batista na festa de Ano Novo de 1959), La ciudad perdida (Andy García, 2005), Habana (1990, Sydney Pollack)...
Entramos xa no libro da sesión de hoxe. Opinións sobre a obra en:
El Cultural, El Mundo, 28-7-2005.
Babelia, EL PAÍS, 28-8-2005.
Lecturalia.
El Cultural, El Mundo, 28-7-2005.
Babelia, EL PAÍS, 28-8-2005.
Lecturalia.
Proximamente, veremos a Mario Conde (Jorge Perugorría) en cine e miniserie televisiva:
"Perugorría y la soledad de Conde", El Mundo, 19-10-15, con videoblog da rodaxe de Vientos de cuaresma.
domingo, 13 de diciembre de 2015
SESIÓN 15D: DESGRACIA / DESHONRA. COETZEE (1999).
WEB OFICIAL DA PELÍCULA
“Characters in his novels often reveal their power not through communication, but through silence”.
“
Sudáfrica: Cape Town
|
1940
Primeiros anos.
|
“The
instability of a father whose alcoholism and dishonesty prevented him from
practising law”. De “Solitary refinement”.
|
Etapa universitaria.
|
Licencouse Matemáticas e Inglés na Universidade de Cape
Town.
|
|
Inglaterra: Londres
|
1962
|
Progamador informático de IBM.
|
EEUU
|
1965-1969
|
Universidade de Texas (Austin). Estudos de doutoramento.
1969: Doutorouse en lingüística computacional. Tese: análise computarizado da obra de
Samuel Beckett.
|
1968-1983
|
Universidade de Búfalo.
Profesor de Lingua e Literatura Inglesas.
Nacen os seus fillos, Gisella e Nicolas. Gisella, epilepsia
e depresión. Nicolas morre ao caer por unha fiestra.
Participación nas protestas á Guerra de Vietnam: arresto;
deixa EEUU e volve a Sudáfrica.
Coetzee: ''In the six
years I spent continuously in the US I never ceased to feel like a stranger'',
en “Solitary refinement”.
|
|
Sudáfrica:
Cape Town
|
1984
a 2002
|
Profesor na Universidade de Cape Town ata a súa xubilación (2002).
|
Australia: Adelaida
|
Actualidade
|
Investigador no Departamento de Inglés da Universidade de Adelaida
(Australia).
|
- Coetzee visto por Muñoz Molina (2010):
“Me gusta mucho J.M. Coetzee. Me gusta su manera de escribir y su manera de ser escritor, esa reserva, esa falta de pomposidad que ha mantenido incluso después del Nobel. Me da envidia su estilo tan austero y flexible, que a veces tiene algo como de neutro enunciado, de exasperante aridez: la aridez que puede haber en las almas y en las vidas de las personas, y en esos paisajes de Sudáfrica y de Australia contra los cuales uno imagina que resalta su figura solitaria como la de un eremita en un desierto. Coetzee ha adoptado valerosas posiciones públicas, pero no tiene nada de personaje público. Se ha comprometido abiertamente -contra el apartheid, contra la corrupción en su país de origen- y a la vez parece tan refractario a la política como a la retórica. Ha escrito ensayos generosos y lúcidos sobre otros escritores. Es un novelista de resonancia universal y a la vez es un hombre que vive en privado y que no alza la voz, porque un escritor de verdad nunca habla a gritos, ni por megafonía, ni se dirige a multitudes, sino a cada persona, una por una, a cada lector, en el tono de una conversación confidencial. Disgrace es una de las grandes novelas contemporáneas, estoy seguro, las que resumen un tiempo en la peripecia de unas vidas”.
“Duque de Deshonra”, por Javier Marías. EL PAÍS (2003):
“Pero el profesor Coetzee contestó, desde la Universidad de Ciudad del Cabo (ahora vive en Australia), con una nota de agradecimiento de lo más cortés, y eligió llamarse en Redonda "Duke of Deshonra". "Aunque soy consciente", escribió, "tanto de la denotación como de las connotaciones de la palabra española 'deshonra', y a menos que usted considere que con ello trato a la compañía de Duques demasiado a la ligera, me adheriré a ese título, que me parece adecuadamente quijotesco".
- Coetzee e Auster: “J. M. Coetzee y Paul Auster muestran sus cartas en Buenos Aires”, Raquel Garzón, EL PAÍS (2014):
“¿De qué hablan dos escritores cuando nadie los mira? ¿Qué cuentan cuando no trabajan en sus libros? ¿Cómo forjan una amistad hasta el hueso, viviendo en dos ciudades tan distantes como Nueva York y Adelaida?”.
“Publicitado como un diálogo, el encuentro fue en realidad una lectura compartida de una exquisita selección de las cartas que ambos autores cruzaron entre 2008 y 2011, publicadas en Aquí y ahora (Anagrama & Mondadori). Y comprobó que conversan por escrito sobre preocupaciones tan variopintas como fieles a sus obsesiones literarias”.
“Milimétricamente atildado, profesor de literatura, abstemio, vegetariano, tímido profesional, ganador de varios premios Booker y del Nobel en 2003, autor de doce novelas, entre ellas las memorables Vida y obra de Michel K y Desgracia, Coetzee es un académico a la vieja usanza, que eligió Australia para vivir en 2002. Auster, en cambio, “tiene calle”, como se dice aquí. Luce sus excesos: el tabaco fumado, el alcohol disfrutado y la leyenda de haber sido marino en un barco petrolero y poeta hambreado en París, sobreviviendo de traducciones, allá por los 70. Leído en más de 40 idiomas, conoce el periodismo, ha trabajado para cine y filmado él mismo. Coetzee (Ciudad del Cabo, 1940) rara vez concede entrevistas y casi siempre por escrito. Auster (New Jersey, 1947) las da, aunque luego, confiesa, no recuerda lo que dice en ellas”.
As lecturas de Coetzee:
- EL PAÍS (2013): "Coetzee presenta a sus maestros como lector y escritor".
- EL PAÍS (2002): "Las edades de Coetzee". Entrevista "posible" a Coetzee.
Coetzee: "He leído Don Quijote, la novela más importante de todos los tiempos, una y otra vez, como debe hacer todo novelista serio, porque contiene infinitas lecciones. En cuanto a la novela española contemporánea, Javier Marías es el único autor cuya obra conozco bien, uno de los mejores novelistas europeos de hoy, en mi opinión, y con una técnica magnífica".Premios:
- El PAÍS e Nobelprize.org: Coetzee, Nobel de Literatura 2003.
- Premio Booker 1983 e 1999: Life & Times of Michael K e Disgrace.
Tras a sesión do club, coincidimos:
Unha novela que hai que ler, sen reservas.
Nela non hai dúas lecturas idénticas, e aí reside un dos seus múltiples valores.
Non imos entrar na historia (temas), nin no estilo, nin no narrador (voz/punto de vista), nin nos personaxes, nin nos diálogos... Non, non imos entrar, porque xa o dixemos antes:
Hai que lela. Sen máis. Cadaquén fará a súa lectura, a súa interpretación: O texto fala por si só.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)





















